Share:

फूलहरूको साउदीः पुस्तक समीक्षा

यो कथा बाल मनोविज्ञानकाे आधारमा रहेर श्रीश भण्डारीले लेख्नुभएको बालकथा हो । यस कथाकाे मुख्य पात्र आर्या हुन् र बगैँचामा फूलेका विभिन्न फूलहरू पनि रहेका छन्।

कथावस्तु

कथामा आर्याले आफ्नो घर कोठामा दैनिक विभिन्न फूलहरूले सजाउने गर्दथिन्। उनले दैनिक विभिन्न फूलहरू टिपेर फूलदानीमा सजाउँथिन् । आर्यले फूल टिप्दा फूलहरू दुःखी भएर एकआपसमा कुरा गर्थे। एकदिन आर्या फूल टिप्न जाँदा लहराएर माथि पुगेको बेगनबेलीले परैबाट देख्छ र अरु फूलहरूसित साउती गर्दै आज कसको चुँडिने पालो भन्दै दुःखी हुन्छ । आर्याले लालुपातेलाई टिप्छिन्। उसले रुँदै आँसुको रूपमा चोप झार्छ। आर्यको हातमा पनि लाग्छ । त्यसपछि उनी गुलाफ टिप्न जान्छिन्। गुलाफको काँडाले उनको हात घोचेर रगत आउँछ । आर्याले फूल रिसाएका रहेछन् भन्ठान्छिन् । फूलहरू झुकेर उनको सोचलाई सहमति जनाउँदछन् । उनी बाँकी फूल नटिप्ने भनेर बगैँचा घुम्छिन् तर उनले भुइँमा झरेको बेगनबेली, जाई, पारिजात देखेर खुसी हुन्छिन् र त्यसलाई टिप्छिन् । उनले बुझिन् धर्तीका प्रत्येक फूलहरू हामीलाई आनन्द दिनका लागि मात्र होइन हामीबाट पनि उत्तिकै माया पाउन चाहन्छन् । आर्यले फूलहरूका कुरा बुझेकी भएर उनीहरू पनि दङ्ग भए ।

निष्कर्ष

यस कथामा कसैले पनि आफ्नो खुसी अरूमा खोजेर रमाउनु हुँदैन । एकअर्कामा खुसी साट्नुपर्छ। भन्ने सन्देश दिएको छ। आफ्नो फाइदाको लागि कसैलाई हामीे हानि नोक्सानी गर्नु हुँदैन। भन्ने समेत सन्देश दिएको छ साथै कसैलाई हानि गर्न खोज्दा उल्टै आफैँलाई नै नराम्राे हुन सक्ने समेत देखाउन खोजिएको छ ।