A letter to the UN

Subigya Raj Kharel

A letter to the UNDear UN,I hope this letter finds you well. I mean, you must be well. Your flags are arranged, conferences are scheduled and statements are drafted. The world sure must look very organized from inside your spotless glass walls in New York. But I must apologize, I’d like you to burst out of this little bubble for once.Let’s talk history. You were built after a war which nearly ended the world. You were meant for peace, cooperation and protection of the vulnerable. A noble mission indeed. That mission, however, appears to have been sealed away in a drawer somewhere between the boardrooms and the vetoes, never to be opened again. Now, let's discuss the well-known Security Council. The room where decisions that impact the entire planet are made. A place where it would make sense to expect equality and fairness, wouldn't it? Wrong! Because we have the big boys, the Permanent Five. They hold an exclusive power: the veto. I'm still baffled as to why you would grant five nations the authority to revoke an entire resolution.For instance, the world watched in disbelief as your Security Council attempted to react to Russia's 2022 invasion of Ukraine. The violence was being denounced by numerous countries. However, Russia simply just blocked the entire peace resolution by using the veto. Thus, the attacker took on the role of judge. In the recent Israel-Palestine conflict, a similar situation occurred. Every time civilian protection was proposed, it was rejected. The debate came to an end when the United States intervened with its veto. They quite literally had aTrump card (no pun intended).Now, the part you’ve been waiting for, peacekeeping. And congratulations, this is the part of you that people still admire. Our Samajik (Social Studies) teacher is absolutely obsessed with the fact that Nepal also sends peace armies to many parts of the world. Now, I noticed a pattern here. The majority of these peacekeepers come from countries like Nepal, India, Bangladesh,Rwanda and Ghana. Countries that do not have shiny veto buttons or luxurious seats at your most important table. They are simply expected to pack their bags, fly across continents and stand between warring forces because someone has to do it. And the most concerning part is that the decisions that send these soldiers abroad are made by those who never have to see the battlefield. Those who sit in slick conference rooms, fiddling with microphones and repeating words like cooperation and stability as though they are synonymous with success. Irony writes itself. The definition of peace cannot be shaped by those who risk their lives for it. Decisions are not made by those who make sacrifices. Is this fair?April 1994. Does it ring a bell? If not, let me remind you about the quiet tragedy that occurred in the beautiful nation of Rwanda. The genocide unfolded in slow motion, every hour, every minute, every second.It;s not like peacekeepers weren’t alreadythere, they were. They were the witnesses of the panic in the streets and the endless pleading. But they were under orders to watch and to observe. Because in New York, in the Security Council chamber, the debate was still circling around mandates and formal approvals. Lives were being erased faster than resolutions could be typed. By the time the world finally agreed to act, nearly one million people were gone. May their souls rest in peace, and their deaths echo the truth that hesitations have no place in crises. Time is time though. It does not stop nor does it rewind for anyone. It does not pause for No matter how tragic the past was,there is nothing we can do about it.What’s done is done. Rwanda will not rewind. Ukraine will not unburn itself. We cannot fix what has already happened. But the future is entirely in our hands, and these hands need to be responsible and accountable. However, the same things are still occurring today. Children in Yemen go hungry as alarming statements are made. As delegates quarrel over who gets to speak first, civilians in Sudan flee without a way to safety. While the rest of the world looks on and waits for someone else to take action, basic human rights in Afghanistan disappear during the day. Equality is still talked about as if it were a precious gem rather than a necessity. Furthermore, people still view peace as a means of getting applause or votes. How long will this continue?Please don’t feel disheartened though. I do not want you to disappear. I want you to remember a quote from Uncle Ben in Spiderman.“With great power, comes great responsibility.” (Yes, I quoted Spiderman. I’m 14 years old, what do you expect?) And it seems like your focus has been tremendously more on the word “power” than on the word “responsibility”.People need peace now more than ever, and they’re looking at you. Because that’s what they were taught, that you are the hero for the weak, but now it just seems that you’re a butler for the powerful.Finally, I’d like to thank you for your time. I know that you are very busy. There must be another conference waiting or another round of applause to politely exchange. But I just hope between the fancy microphones and the shining floors, you find a moment to remember why you were created in the first place.Yours sincerely,An average student hoping for global peace

My School

Samvid Koirala

I have a schoolIt is very coolThere is no poolThe classes are fullEvery class has a fanWe travel in a vanWe learn from our teachersAnd reach a goal that is brighter

सुगन्ध

Aadhyant Baral

फूल फुल्छन् बाग, बास्ना मिठो छर्छन्चिरबिर चरी राग, सबै जन रम्छन् ।देखेर यो मन, साह्रै नै लोभ्याउँछरस मिठो पिएर, मौरी मह बनाउँछ ।पुतली र भमरा, वरिपरि नाच्छन्फूलसँगै खेल्छन्, अनि सधैँ रम्छन् ।सूर्यको किरण, जब फूलले पाउँछशीतसँगै हाँसी, फूल झन् मुस्काउँछ । साना साना कमिला, सधैँ काम गर्छन्ताँती एकतामा, ठुलो भारी बोक्छन् ।हामी पनि त्यसै, अघि बढी रहौँकठिन परिस्थिति, हाँसेरै सहौँ । पात र हाँगा, हावासँगै नाच्छन्,निलो आकाशमा, पन्छीहरू झुम्छन् ।प्रकृतिको उपहार, काख कति विशाल,हरेक मौसममा, फेर्छ यसले त्यो चाल ।धरती माता हाम्री, हरियाली ओड्छिन्,नदी झरना बनी, माया सधैं बाँड्छिन्।संसार यो सुन्दर, अनेक रूप फेर्छिन्,आशा धैर्य गर्न, हामीलाई सिकाउँछिन्। फूल जस्तै हाँसौँ, मिठो बोली बोलौँ,माया-दया बाँडौँ, असल काम गरौँ ।फूल जस्तै बनी, मधु सुगन्ध छरौँ,फूल सरी बनी, मधु सुगन्धी बनौँ ।

डियरवाकमा मेरो अनुभव

Samundra Acharya

धेरैजसो विद्यार्थीहरूलाई आफ्नो विद्यालयको पहिलो दिनको याद हुन्‍छ हाेला। मेरो कथा भने अलि फरक छ, किनभने मैले आफ्नो अध्ययन डियरवाकबाट सुरु गरेको थिइनँ। मैले एड्भेन्चरबाट सुरु गरेको थिएँ, जुन विद्यालय पछि बिस्तारै पूर्णतया नयाँ वातावरणमा रूपान्तरण भयो। डियरवाक फाउन्डेसनले यसको व्यवस्थापन सम्हाल्यो, विद्यालयको पुनर्निर्माण भयो र बिस्तारै एड्भेन्चर डियरवाकमा परिणत भयो। म उही ठाउँमा र उस्तै मानिसहरूसँगै थिएँ, तर विद्यालय भने परिवर्तन हुँदै थियो।डियरवाकको बारेमा मैले सबैभन्दा पहिले ख्याल गरेको कुरा यहाँको वातावरण थियो। यो विद्यालय निकै हरियाली, खुला र अन्य धेरैजसो विद्यालयहरूभन्दा पूर्ण रूपमा फरक अनुभूति दिने खालको छ। विद्यार्थीहरूलाई आफ्ना विचार व्यक्त गर्न दिइने स्वतन्त्रताको पनि म कदर गर्छु; अतिरिक्त क्रियाकलापहरू छनोट गर्न र विद्यालयका विभिन्न गतिविधिहरूमा संलग्‍न हुन पर्याप्त स्वतन्त्रता पाइन्छ, जसले गर्दा विद्यालय जीवन अझ रोचक बन्छ भन्‍ने मलाई लाग्छ।मलाई सधैँ विद्यालयका क्रियाकलापहरूमा सहभागी हुन र विभिन्‍न कार्यक्रमहरूमा होस्टिङ गर्न मन पर्छ, त्यसैले म स्वाभाविक रूपमा यहाँ पनि ती गतिविधिहरूमा जोडिएँ। डेअरवाकमा मलाई मन परेको अर्को कुरा यहाँको एसेम्बलीको प्रणाली हो। यहाँ हरेक कक्षाले पालैपालो एसेम्बली होस्ट गर्ने अवसर पाउँछ, जसले गर्दा विद्यार्थीहरूले गीत गाउने, नाच्‍ने र आफ्ना अन्य प्रतिभाहरू देखाउने मौका पाउँछन्। मलाई यो प्रणाली ट्यालेन्ट शो जस्तै लाग्छ, जहाँ हरेक विद्यार्थीले आफूभित्र भएको प्रतिभा देखाउन सक्छन्। मलाई पनि विद्यालयको एसेम्बली होस्ट गर्ने अवसर मिल्यो, जुन मेरो लागि निकै रमाइलो अनुभव थियो। त्यस्तै, हाजिर जवाफ प्रतियाेगितामा सुरुमा ४० अङ्‍कले पछाडि परे पनि पछि राम्रो गर्दै जित्दा निकै खुसी लागेको थियो। ४० अङ्‍कले पछाडि परे पनि पछि राम्राे गरेर जितेको त्यो क्षण मेरो लागि अझै पनि निकै सम्झनलायक छ। मलाई सम्झना भएको अर्को अनुभव भनेको ‘डिबेट नाइट’ को अन्तिम रातको कार्यक्रम होस्टिङ गर्नु हो। मञ्‍चमा उभिएर कार्यक्रमलाई अगाडि बढाउन पाउनु मेरो लागि आफूलाई मन पर्ने काम गर्ने अर्को एउटा राम्रो अवसर थियो।तथापि, विद्यालयका मेरा केही मनपर्ने क्षणहरू धेरै साधारण छन्। हामीले पटक-पटक फुटसल खेल्ने, पौडी खेल्ने र अन्य विभिन्न खेलहरू खेल्ने अवसर पाउँछौँ। यी दिनहरू सामान्य पढाइ हुने दिनभन्दा निकै उत्साहजनक हुन्छन्। यस्तै गतिविधिहरूले गर्दा विद्यालयको दैनिकी एकोहोरो र उराठ लाग्दो हुँदैन।पढाइलेखाइ अझै पनि डियरवाकको एउटा महत्त्वपूर्ण पाटो हो। हामीले आफ्नो अध्ययनलाई गम्भीरताका साथ लिनुपर्छ, तर कक्षाकोठा बाहिरका अन्य गतिविधिहरूमा सहभागी हुने अवसरहरू पनि उपलब्ध छन्। मलाई यी दुवै कुराको सन्तुलन मन पर्छ, किनकि केवल पढाइ मात्रै हुने हो भने विद्यालय निकै नीरस हुने थियो।यहाँ बिताएको समयमा मैले अनुभव गरेको अर्को कुरा भनेको विद्यालयमा भएको ठूलो सुधार हो। यहाँका भौतिक पूर्वाधार तथा सुविधामा उल्लेख्य परिवर्तन आएको छ र डियरवाक यथास्थितिमा नरही निरन्तर प्रगति पथमा अघि बढेको छ। समयअनुसार आफूलाई ठूलो रूपमा रूपान्तरण गर्न सक्ने यसको क्षमता नै यस विद्यालयको सबैभन्दा रोचक पक्षहरूमध्ये एक हो भन्‍ने मलाई लाग्छ।यहाँको मेरो अनुभवले मलाई अझ आत्मविश्‍वासी र आत्मनिर्भर बन्‍न मद्दत गरेको छ। विभिन्‍न गतिविधिहरूमा संलग्‍न हुनाले मलाई कुराकानी गर्न, आफ्ना भावना व्यक्त गर्न र आफ्ना क्षमताहरू जाँच्‍ने धेरै अवसरहरू दिएको छ। डियरवाकले मेरो व्यक्तित्त्‍वलाई पूर्ण रूपमा बदलेको त छैन, तर यहाँको वातावरणले यी सकारात्मक गुणहरू विकास गर्न पक्कै पनि सहयोग पुर्‍याएको छ।निस्‍सन्‍देह मेरो अनुभव पूर्ण रूपमा सबैलाई उचित नलाग्‍न पनि सक्‍छ तर मैले जति लेखेँ ती आफ्‍ना मनाेभावनाहरू लेखेँ।यहाँका हरेक दिन निकै रोमाञ्‍चक पनि मलाई लाग्दैन, तर यहाँका केही पक्षहरू म साँच्चिकै मन पराउँछु—स्वतन्‍त्र, वातावरण र विद्यार्थीहरूलाई आफ्ना भावना व्यक्त गर्न दिइने अवसरहरू। समग्रमा भन्‍नुपर्दा डियरवाककाे मेरो अनुभव अविस्‍मरणीय छ । मेरो लागि डियरवाक केवल एउटा यस्तो ठाउँ हो जहाँ मैले अध्ययन गरेँ, विभिन्न गतिविधिमा भाग लिएँ, नयाँ कुराहरू सिक्‍ने प्रयास गरेँ र आफ्नो विद्यालय जीवनको एउटा महत्त्वपूर्ण समय बिताएँ। मेरो अनुभव अझै जारी नै छ, त्यसैले बाँकी अनुभव अर्काे लेखमा लेख्‍ने छु र डियरवाककाे विद्यार्थी हुन पाएकामा गर्व गर्छु ।

डियरवाक पोखरा स्कुलमा पढ्दाको अनुभव

Muskan Khatun

मेरो नाम मुस्कान खातुन हो। म डियरवाक पोखरा स्कुलको कक्षा ७ पुमोरीमा पढ्छु। म डियरवाक पोखरा स्कुलको स्थापनाकालदेखि नै यहाँ अध्ययन गर्दै आइरहेकी छु। विद्यालयको हरियाली वातावरणमा रमाउँदै जाँदा मैले धेरै कुरा सिक्ने अवसर पाएँ। म स्कुलको पहिलो दिन ढिलो आएकी थिएँ किनभने मलाई स्कुलको समय थाहा थिएन। म स्कुलभित्र प्रवेश गरेपछि कक्षा खोज्दै गएँ। कक्षाभित्र मैले आफ्ना पुराना साथीहरू देखेँ। म आफ्नो कक्षाभित्र गएर झोला बेञ्चमामा राखी बाहिर निस्किएँ। बाहिर जाँदा स्कुलमै बच्चाहरू खेल्नका लागि पिङ राखिएको रहेछ। म खेल्ने ठाउँतिर जाँदै थिएँ। विद्यालयको भित्तामा रङ्गीन चित्रहरू टाँसिएका थिए। जुन देखेर मलाई धेरै खुसी लाग्यो। मलाई चित्र बनाउन अत्यन्तै मन पर्छ त्यसैले मैले कक्षाभित्रको निलो पाटीमा धेरै चित्रहरू बनाएर केही लेखेर टाँसेँ।म कक्षा ६ मा पढ्दा मेरो कक्षा शिक्षकको नाम अस्मिता गौतम थियो। उहाँ एकदमै मिलनसार हुनुहुन्थ्यो र हामीलाई धेरै माया अनि सहयोग गर्नुहुन्थ्यो। मेरो विद्यालयमा बेगनास हल रहेछ। म यो नाम सुन्दा अलमलमा परेँ। 'यो के होला?' भन्ने मेरो मनमा अनेक प्रश्नहरू खेलिरहेँ । त्यो बेगनास हलमा हामीले डि.पि.एस. टकका लागि कुनै शीर्षक लिएर अगाडि गएर बोल्नुपर्ने रहेछ। विद्यालयमा धेरै खेलहरू खेलाइँदा रहेछन्। ती खेलहरू पनि हामीले आफ्नो इच्छा अनुसार छनोट गर्नुपर्ने रहेछ। जस्तै: चित्र बनाउने, फुटबल प्रतियोगितामा भाग लिने आदि। मैले चित्र बनाउने र बास्केटबल खेल रोजेकी थिएँ।जब म कक्षा सातमा पुगेँ। मेरो पहिलो दिन राम्रै भयो। धेरै नयाँ साथीहरू र शिक्षक-शिक्षिका हुनुहुन्थ्यो तर केही साथीहरू र शिक्षकहरूले स्कुल छोडेर जानुभएको रहेछ। त्यति बेला मलाई असाध्यै नरमाइलो लाग्यो। मेरो कक्षामा १६ जना केटा र ६ जना केटीहरू छन्। सबै साथीहरू मिलनसार छन्। पहिलो दिन मलाई अलि डर लागेको थियो तर त्यही समयमा मैले एउटा नयाँ साथी बनाएँ। हाम्रो कक्षा शिक्षकको नाम मन्जु खत्री हो। हाम्रो कक्षा शिक्षक अत्यन्तै राम्रो हुनुहुन्छ। उहाँ हामीलाई माया र सहयोग गर्नुहुन्छ। कक्षा सातमा मैले फुटबल र नृत्यमा भाग लिएकी छु। मैले अतिरिक्त क्रियाकलापका साथसाथै धेरै कुरा सिक्ने मौका पाएकी छु।

गाई

Bineet Jha

गाई गाई एउटा अति उपयोगी घरपालुवा जनावर हो। यो संसारका धेरै ठाउँमा पाइन्छ। गाईका चारवटा खुट्टा, दुईवटा आँखा, दुईवटा कान र एउटा नाक हुन्छ। यसको लामो पुच्छर हुन्छ र टाउकोमा दुईवटा सिङ हुन्छन्। गाईले हरियो घाँसपात, पराल र कुँडो खान्छ। गाईको दुधबाट दही, नौनी र घिउ बनाइन्छ। गाईको गोबर खेतबारीका लागि मलको रूपमा प्रयोग गरिन्छ। गाई निकै शान्त र सोझो जनावर हो। यसको बच्चालाई बाच्छा वा बाछी भनिन्छ।

प्रकृति

Kashvi Satyal

हरियो बन, राम्रो फूल,प्रकृति हाम्रो सुन्दर मूल।चरा चिरबिर गीत गाउँछ,झरना बग्छ, मन रमाउँछ।हिमाल उभिन्छ सेता सेता,नदीनाला बग्छन् यता।रूखले दिन्छ शीतल छाया,प्रकृतिले दिन्छ माया।प्रकृतिलाई जोगाउनुपर्छ,फोहोर कहिल्यै फाल्नु हुन्न।रूख रोपौँ, देश सजाऔँ,हराभरा यो संसार बनाऔँ।