My Family

Rayan Pahari

My name is Rayan Pahari. I live in Pokhara, Lakeside, Street 3. We have four members in our family: my father, mother, sister, and me. We live in a nuclear family, sharing happiness, sadness, and problems with each other. We support each other during difficult times and create special moments. My father is a manager, and my mother is a language instructor, and my sister and I are students. My sister teaches me with my homework. Since morning is a rush hour, we spend the best time of the day in the evening having our dinner together. Although my family is small, the love, care, and respect towards each other make us much happier and stronger.

My Trip To Australia

Nobel Kshetri

I went to Australia three years ago and stayed there for about four to five months. During my stay, I visited many famous places and made lots of wonderful memories. It was an exciting experience that I will never forget.My journey to Australia was not easy. First, I had to travel to Kathmandu to catch my international flight. After packing our bags and getting everything ready, we finally began our journey. Since the flight was very long, we had to stop in Thailand before continuing to Australia. On the airplane, there were many things to keep us comfortable, such as a television, a tray, and a cup holder. Halfway through the flight, we were served a meal consisting of rice with chicken, Sprite, and some dessert. The food was delicious. After some time, the plane began to descend, and we landed in Thailand.After getting off the plane, we went to another terminal to catch our flight to Australia. The second flight was quite similar to the first one, so not much happened during the journey. Finally, we landed in Sydney at around 1:00 a.m. We collected our luggage and went to my aunt’s house. My aunt had been living in Australia for four years. Since it was very late, I went straight to sleep.When I woke up the next morning, I was surprised by the warm weather and the beautiful surroundings. I could hear birds chirping, and I noticed how friendly the people seemed. After waking up, we had pancakes with maple syrup for breakfast and then went out to explore Sydney.I soon learned that travelling around Sydney required a special card called an Opal card. It is used to pay for public transportation. You simply tap the card on a scanner when entering or leaving a train station or using public transport. Our first destination was the famous Bondi Beach. I had a great time there. I made sandcastles, dug holes in the sand and enjoyed playing on the beach. However, something unexpected happened that day. I was stung by a jellyfish. Fortunately, I was not seriously injured and did not have to go to the hospital.After visiting Bondi Beach, we went to the famous Sydney Opera House. I was amazed by its unique design and beautiful surroundings. After spending some time there, we returned home and I went to bed.The next day, we went to a shopping mall and bought some groceries. Later, my aunt moved to another house and we went with her. Unfortunately, we had to live without Wi-Fi for almost two weeks. At first, I thought I would be very bored but there was a park near our new house. I spent time there and enjoyed playing and exploring the area. After two weeks, we finally got our Wi-Fi connection back. I was very happy because I could call my friends and family in Nepal and talk to them about my experiences.One of the most exciting days was when we visited a famous zoo. We took a train to Circular Quay and then travelled by ferry. During the journey, I enjoyed looking at the beautiful views of Sydney from the water. At the zoo, I saw many different animals, including monkeys, tigers, seals and penguins. I also bought a small seal plushie which I thought was very cute. It became one of my favourite souvenirs from Australia.As the New Year approached, it was finally time for us to return to Nepal. We quickly booked our flight and prepared for our journey home. Although I was excited to see my friends and family again, I was also sad to leave Australia. After returning to Nepal, I met my friends and family and happily told them all about my trip and the wonderful experiences I had there.In conclusion, my four months in Australia were unforgettable. Whether I was watching movies high up in an airplane, travelling by ferry, exploring famous places or playing on the beach, I experienced many new and exciting things. The trip taught me a lot about a different country and gave me memories that I will always remember. When it was finally time to return to Nepal for the New Year, I realized how much I would miss Australia. Going back to school was exciting because I had brought home the best souvenir of all, a heart full of amazing memories.

मेरो दाइ

Kritagya Oli

मेरो दाइको नाम सुनिल ओली हो। उहाँ कक्षा ११ मा अध्ययन हुनुहुन्छ। उहाँ पनि डियरवाक सिफल स्कुलमा पढ्नुहुन्छ। उहाँ बिहान सबेरै उठ्नुहुन्छ र मलाई पनि उठाउनुहुन्छ। म र दाइ सँगै बसेर पढ्छौँ। मलाई नआएको गृहकार्य उहाँले धैर्यपूर्वक सिकाइदिनुहुन्छ। उहाँ मलाई धेरै माया गर्नुहुन्छ। मलाई मेरो दाइ धेरै मन पर्छ।

झमक कुमारी घिमिरे

Prapya Mishra

नेपाली साहित्यमा झमक कुमारी घिमिरे एउटा यस्तो नाम हो नि, जसको बारेमा सुन्दा जोसुकैको पनि मन रुन्छ। उहाँको जीवनको कथा कुनै फिल्मको भन्दा कम छैन के। वि.सं. २०३७ साल असार २१ गते धनकुटाको कचिडे भन्ने सानो गाउँमा उहाँ जन्मनुभएको हो। तर विडम्बना के भयो भने, जन्मिदै उहाँलाई सेरेब्रल पाल्सी भन्ने गम्भीर रोग लाग्यो। यो रोगले गर्दा उहाँको शरीरको कुनै पनि अङ्ग चल्दैनथ्यो। उहाँ न त बोल्न सक्नुहुन्थ्यो, न त हातखुट्टा नै हल्लाउन मिल्थ्यो। त्यतिबेलाको हाम्रो पुरानो समाजमा त झन् अपाङ्गता भएका मानिसलाई एकदमै बोझ मानिन्थ्यो। पूर्वजन्मको पाप हो सम्म भन्थे। त्यसैले विचरा झमकले स्कुल गएर पढ्ने मौका त सपना जस्तै भयो। तर उहाँ भित्र एउटा यस्तो कडा हिम्मत थियो नि, जसलाई कसैले पनि दबाउन सकेन।स्कुल जान नपाए पनि उहाँको पढ्ने रहर कति कडा थियो भने, घरमा भाइबहिनीले पढेको हेरेरै उहाँले आँखाले सार्दै अक्षर चिन्नुभयो। हात नचलेपछि के गर्ने त? उहाँले देब्रे खुट्टाका औंलाहरू प्रयोग गर्न थाल्नुभयो। खुट्टाका औंलाले कोइला अनि सिन्का च्यापेर धूलो भुइँमा अक्षर कोर्नु भनेको त सोच्दा पनि आङ जिरिङ्ग हुन्छ। लेख्दालेख्दै खुट्टाका औंलाबाट रगत बग्थ्यो, धेरै चोट लाग्थ्यो, तैपनि उहाँले कहिल्यै आश मारिहाल्नुभएन। जसको मुखबाट एउटा शब्द निस्किँदैनथ्यो, उनैले खुट्टाको औंलाको भरमा आफ्नो बलियो आवाज संसारभरि सुनाएरै छोड्नुभयो।उहाँको जीवनकै सबैभन्दा ठूलो र सफल काम भनेको 'जीवन काँडा कि फूल' भन्ने आत्मकथा किताब हो। यो किताबमा झमकले आफूले सानोमा भोगेका ती सबै दुःख, रोदन र समाजले गरेको नराम्रो व्यवहारलाई एकदमै मार्मिक रूपमा लेख्नुभएको छ। यो किताब नेपालमा यति धेरै बिक्री भयो र मन पराइयो कि उहाँले वि.सं. २०६७ सालको सबैभन्दा ठूलो मदन पुरस्कार पाउनुभयो। यो पुरस्कार पाउनु उहाँको मात्र होइन, पूरै नेपाली साहित्यकै एउटा ठूलो इतिहास हो।साँच्चै भन्ने हो भने, आज झमक कुमारी घिमिरे एउटा लेखक मात्र हुनुहुन्न के। उहाँ त हरेक निराश भएका मानिसहरूको लागि एउटा ठूलो बाँच्ने आधार हुनुहुन्छ। उहाँले धेरै कविता र निबन्धहरू पनि लेखेर हाम्रो साहित्यलाई धनी बनाउनुभएको छ। उहाँको यही ठूलो गुनको कदर गर्दै मानार्थ विद्यावारिधिको उपाधि पनि दिइयो। झमकको जीवनबाट हामीले सिक्ने भनेकै यही हो— यदि मनमा साँचो हिम्मत र इच्छा छ भने नि, संसारको कुनै पनि कमजोरीले तपाईंको सफलताको बाटो रोक्न सक्दैन।धन्यवाद!!!

मेरो सोच र भविष्य: भविष्यको दौडमा आफ्नो बाटो

Kavya Oli

सबैसँग आफ्नो भविष्यबारे सोचहरू हुन्छन् । कहिलेकाहीँ भविष्य उज्यालो, उत्साहपूर्ण देखिन्छ वा कहिले डर र अनिश्चित लाग्दो हुन्छ। म धेरै जसो के प्राप्त गर्न सकुँला भनेर सोच्छु। म कस्तो मान्छे बनूँ ? म कसरी अरूसँग अन्तरक्रिया गरूँ ? र मेरो जीवन अब एकै क्षणमा कसरी परिवर्तन होला भनेर सोच्छु। अहिले म मेरो पढाइमा आफ्नो ध्यान निश्चित गर्दै छु। म मेरो कला र मलाई कस्तो खालको सिप सुहाउँदो हुन्छ, समय कसरी बिताऊँ भनेर धेरै सोच्ने गर्छु।एसइइ परीक्षा दिनुपर्ने विद्यार्थीहरू बिहानदेखि बेलुकीसम्म पढ्न भनेर कोचिङ क्लास र ट्युसनमा जान्छन्, म भने अझै पनि आफैँ पढ्दै छु। हुन त यस्ता क्लास लिएर पढ्न मेरो लागि आवश्यक पनि छैन तर सबै साथीहरू पढ्न जाँदा म कसरी कसरी छुटेको जस्ताे लाग्छ र मलाई डर पनि लाग्छ। हामी एसइ दिने विद्यार्थीलाई केही छुटेको आभास दिने हाम्रा साथीभाइ मात्र होइनन् । जुन पनि पढाइ सम्बन्धी युट्युब भिडियो हेर्दा यस्ता व्यापारी शिक्षकहरूले लोभ्याउन कहिल्यै रोक्दैनन्। ४ जीपीए ल्याउन यो क्लासमा भर्ना गर ! तिम्रो ४ जीपीए आउँछ ।म भने जुन पनि भिडियो पत्याउँछु र अभिभावकलाई भन्छु । साच्चैँ, सायद स्कुलले कोचिङ क्लासहरू राखेको भए म यस्तो धेरै गुनासाे गर्दिनँ थिएँ कि ? मेरो कुरा सुन्दै जाने हो भने, मेरा अभिभावकहरूले मलाई ५ ओटा कोचिङ क्लासमा हाल्थे होलान् र २ ओटा अनलाइन क्लासमा।यही सोच्दा मलाई मेरो मनपर्ने चलचित्र थ्री इडियटसकाे एउटा कुरा सम्झना आउँछ। चलचित्रमा फरहान, राजु र र्‍यान्चो एउटै कलेजमा पढ्छन् तर उनीहरूका सपना र भविष्यप्रतिको दृष्टिकोण फरक हुन्छ। विशेष गरी र्‍यान्चोले पढाइलाई केवल राम्रो अङ्क ल्याउने माध्यमका रूपमा हेर्दैन। उसले आफूले मन पराएको कुरा बुझ्न र त्यसलाई पछ्याउन महत्त्व दिन्छ। मलाई लाग्छ, भविष्यबारे सोच्दा हामीले पनि यही कुरा सम्झनुपर्छ।हाम्रो समाजमा भविष्यको सफलता प्रायः अङ्क, कलेज र जागिरको नामसँग जोडिन्छ। राम्रो अङ्क ल्याउनु नराम्रो कुरा होइन तर केवल अरू सफल भएको बाटोमा हिँड्नु नै सफलता हो त ? कहिलेकाहीँ हामी आफ्नो भविष्य बनाउनुभन्दा पहिले नै अरूले हाम्रो भविष्यको नक्सा कोरिदिएका हुन्छन् । डाक्टर, इन्जिनियर, पाइलट वा कुनै प्रतिष्ठित पेसा बन्ने सपना देख्नु राम्रो हो तर त्यो सपना वास्तवमै आफ्नो हो कि अरूको अपेक्षा हो भन्ने प्रश्न पनि आफैँलाई सोध्नुपर्छ।मलाई पनि आफ्नो भविष्यको सबै उत्तर अहिले थाहा छैन। सायद केही वर्षपछि मेरा रुचि र विचार परिवर्तन हुन सक्छन्। त्यसलाई म कमजोरी ठान्दिनँ। भविष्य भनेको आजै पूरा गर्नुपर्ने वा लेखिसकेको कथा होइन; यो हरेक दिनका निर्णय, मिहिनेत र अनुभवबाट बिस्तारै लेखिँदै जाने कुरा हो तर म भविष्यसँग डराउने छैन। भविष्य जस्तोसुकै भए पनि म आफ्ना विचारहरूमार्फत वर्तमानलाई सँगाल्ने छु र सायद त्यही नै मेरो भविष्य हुने छ।म सायद अरू विद्यार्थीहरूजस्तै नै हुँ । भविष्यमा के गर्छु, के बन्छु र यस संसारमा कस्तो परिवर्तन ल्याउँछु भन्ने सबै उत्तर मसँग आज छैनन् तर सायद, भविष्यका सबै उत्तर आजै थाहा पाउनु आवश्यक पनि छैन। अरूले बनाइदिएको सफलताको परिभाषाभन्दा आफ्नै रुचि, क्षमता र विश्वासले देखाएको बाटो रोज्नु मेरो लागि महत्त्वपूर्ण छ। भविष्यको परिणाम आउन बाँकी नै छ, त्यसैले त्यसको चिन्तामा आजलाई गुमाउनुको कुनै अर्थ छैन। जीवन सधैँ हाम्रो नियन्त्रणमा हुँदैन, तर आज हामीले के गर्छाैँ भन्ने चाहिँ हाम्रो हातमा हुन्छ। त्यसैले म भविष्यलाई डराएर होइन, वर्तमानलाई राम्रोसँग बाँचेर र हरेक दिन आफूलाई अघि बढाउँदै भेट्न चाहन्छु। भविष्यमा म ठ्याक्कै के बन्छु भन्ने कुरा अहिले नै निश्चित छैन तर म कस्तो जीवन बाँच्न चाहन्छु भन्नेबारे भने मेरो सोच छ। म आफूलाई केवल राम्रो अङ्क ल्याएको वा राम्रो जागिर पाएको व्यक्तिका रूपमा मात्र हेर्न चाहन्नँ । आफूले रुचाएको क्षेत्रमा केही सिक्दै, सिर्जना गर्दै र आफ्नो वरपरका मानिसहरूका लागि केही राम्रो गर्न सक्ने व्यक्ति बन्न चाहन्छु। मेरो भविष्य अरूले तय गरिदिएको बाटोमा हिँडेर होइन, आफ्ना अनुभव, निर्णय र मिहिनेतबाट बिस्तारै निर्माण होस् भन्ने चाहन्छु।सायद केही वर्षपछि आजको मेरो सोचभन्दा मेरो सोच फरक हुन सक्ला । सायद मैले अहिले कल्पना नगरेको कुनै बाटो रोज्नेछु। तर त्यसलाई असफलता होइन, आफूलाई बुझ्दै जाने प्रक्रियाका रूपमा लिने छु। आखिर भविष्य भनेको हामीले आजै पूरा लेखिसकेको कथा होइन; यो हरेक दिन हामीले गरेका साना निर्णय र प्रयासहरूले लेखिँदै जाने कथा हो।

लुम्ले

Ubeena Pun Magar

लुम्ले कास्की जिल्लाको अन्नपूर्ण गाउँपालिकामा पर्दछ। लुम्ले चिसो ठाउँ हो। यहाँ धेरै हावा चल्छ । लुम्लेलाई कविता गाउँ भनेर पनि चिनिन्छ । लुम्लेमा धेरै पानी पर्छ त्यसैले लुम्लेलाई धेरै पानी पर्ने ठाउँ भनेर पनि चिनिन्छ । लुम्ले गाउँ निकै हरियाली र रमणीय छ । लुम्लेबाट अन्नपूर्ण र माछापुच्छ्रे हिमाल देखिन्छ । लुम्लेमा चियाबारी पनि छ । यहाँ चियाको खेती गरिन्छ । लुम्ले प्राकृतिक सुन्दरताले भरिएको ठाउँ हो । लुम्ले पर्यटकीय क्षेत्र पनि हो। यहाँ धेरै पर्यटकहरु आउने गर्छन् । लुम्लेमा धेरै खेतीपाती गरिन्छ ।