Share:

जीवनको बाटो उकालो झार,

घाम पनि छ, छाया पनि सार।

थालिन्छ यात्रा सानो पाइला,

अनि बढ्छ आत्मा झैँ छाया लिला।

शिशुको मुस्कान, पहिलो बोली,

ज्ञानको गहिरो छ, यात्राको टोली।

पढ्दै, लेख्दै, गल्ती सिउँदै,

आफ्नो आकार आफैँ बुनिँदै।

केटाकेटी, किशोर हुँदै,

सपना सजाउँदै, पाखा घुम्दै।

लाग्छ सजिलै पुगिन्छ शिखर,

तर खाल्डो पनि हुन्छ गहिर।

मेहनतले सजिन्छ सपना,

पसिनाले लिन्छ आकार र सपना।

कहिलेकाहीँ हाँसो, कहिलेकाहीँ रोदन,

त्यही हो जीवन, त्यो नै साधन।

काम, परिवार, जिम्मेवारी धेरै,

तर मनमा आशा, जून झैँ नयाँ रे।

चोट सहँदै, बढिन्छ अघिल्लो दिन,

त्यसैमा लुकेको छ सफलता चिन।

वृद्धत्व आउँछ शान्ति सँगै,

झल्किन्छ जीवन चलचित्र झैँ रङ्गै।

पछाडि हेर्दा खुशी र पीडा,

दुवै सँगै छन्, जीवनकै ईडा।

जीवन भनेको नदीको बगाई,

कहिल्यै रोकिँदैन, बहिरहन्छ जस्तै।

महत्त्वपूर्ण छ यात्रा, गन्तव्य होइन,

प्रगतिको स्वरूप त्यो नै साँचो हो चिन।