Share:

समय यस धर्तीको सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण चिज हो र यस महत्त्वपूर्ण चिजको केहीसँग पनि तुलना गर्न सकिदैन । हाम्रो जीवन छोटो छ, तर हाम्रो काम धेरै छ र यस कारणले हामीले हाम्रो समयको उचित रुपमा प्रयोग गनुपर्छ । समय सधैँ अगाडि मात्र बढ्‌छ, कहिले फर्किदैन । बितेको समय र बगेको खोला कहिल्यै फर्किदैन भन्ने उखान नै छ र यसको अर्थ हामीले हाम्रो समयको उचित रुपमा प्रयोग गनुपर्छ । समय सधैँ अगाडि मात्र बढ्‌छ, कहिले फर्किदैन। हामीले समयलाई खेर फाल्नुहुँदैन । यदि हामीले समय खेर फाल्याैँ भने समयले हामीलाई नै नष्ट गर्छ । हामीले समयको ख्याल राखी एक-एक सेकेन्डको समय पनि खेर फाल्नुहुँदैन समयले एक पटकका लागि मात्र हामीलाई अवसर प्रदान गर्छ । यदि हामीले त्यस अवसरको उपयोग गरेनाैँ भने त्यस समयलाई कहिल्यै फिर्ता ल्याउन सकिँदैन । हाम्रो समाजमा केही मान्छेहरू जुवातास, गफ, गरेर नै आफ्नो अनमोल समय खर्च गर्छन् र आफ्नाे अनमोल समय बुझदैनन् । टेलिभिजन र कुरा काटेर पनि समय खर्च गर्ने मानिसहरूले पनि जीवनमा धेरै दुःख पाउँछन् । समय खर्च गर्नाले ती मानिसहरूले धेरै पैसा र आफ्नो अनमोल समय पनि गुमाउँछन् । एउटा पुर्खौली भनाइ छ-समय र जमाना कसैको लागि परिर्वतन हुँदैन र यसकाे अर्थ याे हो कि समय र जमाना कसैका लागि पर्खदैन । सबै जना समयअनुसार नै चल्नुपर्छ । समय सबैले निःशुल्क पाउँछन्, कसैले पनि यसलाई किन्न सकिदैन र कसैले पनि यसको सिमाना नाग्न सक्दैन । समयले नै सबैलाई सबैतिर तान्दछ । हाम्रो जीवन अनमोल छ । हामीले सफल हुन धेरै कामगर्नुपर्छ। यदि जीवनमा समयको महत्त्व बुझ्न नसके हामीले यस जीवनका सुनौला पल गु‌माउँन सक्छौँ।समय भनेको नै पैसा हो। जसको अर्थ समयलाई पैसासँग तुलना गर्न सकिँदैन किनभने हामीले पैसा गुमायाैँ भने फेरि पाउँन सक्दैनाैँ, तर एक चाेटि गएको समय फिर्ता आउँदैन ।यस संसारमा सबै कुरा समय अनुसार चल्दछ र यसको सेकेन्ड सेकेन्डको महत्त्व छ जसलाई हामीले खेर नफाली उपयोग गर्नुपर्छ।पोखराबाट टाढा जाँदा हरिया डाँडा र साना गाउँहरू देख्न पाइन्छ । किसानहरू खेतमा काम गरिरहेका हुन्छन्, र हामी छेउबाट जाँदा केटाकेटीहरूले हामीलाई अल्मल्याउँछन्। यो शान्त दृश्य हामी कारबाट आनन्द लिन्छौँ। जब हामी अगाडि बढ्छौँ, दृश्य परिवर्तन हुन्छ। पहाडहरू ढुङ्गा बन्छन्, र त्यहाँ कम रुखहरू छन् । हावा पनि फरक, सुख्खा र धुलो महसुस गर्छाैँ । मेरा आमाबुबा र म झ्याल बाहिर हेर्छाैँ, परिवर्तन देखेर छक्क पर्दै चाँडै हामी काली गण्डकी नदीमा पुग्छौँ । हामी यस पुललाई पार गर्छौं। अर्को छेउमा मुस्ताङ,अरु भन्दा फरक ठाउँ त्यहाँ कुनै रूखहरू छैनन्, केवल बलौटे मैदानहरू र अग्ला चट्टानहरू छन् । हामी मरुभूमिमा छौँ जस्तो लाग्छ । मेरा आमाबुबा र म मुस्ताङ घुम्न उत्साहित अझै छौँ । हाम्रो पहिलो बिसौनी पुरानो राजधानी लो मान्थाङ हो । साँघुरो सडक र माटोले बनेका पुराना भवनहरू भएको यो पर्खालले घेरिएको सहर हो । जता हेर्‍याे हावामा फडकिरहेका रङ्गिन झण्डाहरू छन् । हामी पुराना गल्लीहरूमा हिँड्छौँ । मेरा आमाबुबा र म हात समातेर सयौँ वर्ष पहिलेको जीवन कस्तो थियो भन्ने कल्पना गर्दै हामी शाही दरबारको भ्रमण गर्छौं। यस समयमा फर्किनु हामी यसलाई सँगै अनुभव गर्न कृतज्ञ छौँ।मुस्ताङमा हेर्नका लागि धेरै चिज छन् । मेरा आमाबाबु र म छोसेर गुफाहरू भ्रमण गर्छौं, जहाँ मानिसहरू धेरै पहिले बस्थे। गुफा अँध्यारो र चिसो छ, र हामी अन्वेषण गर्न फ्ल्यासलाइटहरू प्रयोग गर्छौं। हामी पर्खालहरूमा पुरातन चित्रहरू देख्छौँ, र यस्तो लाग्छ कि हामीले लुकेको खजाना पत्ता लगाइरहेका छौँ । घाम अस्ताउने बित्तिकै हामी सँगै बस्छौँ र आकाशमा रङ्गहरू परिवर्तन भएको हेर्छौं। मेरा आमाबाबु र म हाम्रोदिनको बारेमा कुरागर्छौं, हाम्रा मनपर्ने क्षणहरू साझा गर्छौं। हामी परिवारको रूपमा यो साहसिक कार्यको अनुभव गर्दै आभारी भएकाे महसुस गर्छौं। पोखरादेखि मुस्ताङसम्मको हाम्रो यात्रा अविस्मरणीय रह्यो । मेरा आमाबुबा र मैले अद्भुत दृश्यहरू देखेका छौँ र सम्झनाहरू बनाएका छौँ जुन जीवनभर रहने छ । यो एक विशेष साहसिक कार्य भएको छ ।