Share:

सानो कोठाको हावा पुरानो कागजको गन्ध र बाहिरको चिसोले भरिएको थियो । पेरी टेबलको पछाडि बसेकी थिइन्; उनको आँखामा तेज थियो र उनी एकटक हेरिरहेकी थिइन् । चार्ल्स ढोका नजिकै उभिएर चुपचाप हेरिरहेका थिए ।

पेरीले मिलिलाई जान भनिन् र केहीबेर सोचिन् । “रविलाई यहाँ बोलाउनुहोस् ।”

रवि कोठामा आए, उनका हातहरू थरथर कामिरहेका थिए । उनी धेरै वर्षदेखि नसुतेको जस्तो देखिन्थे, यद्यपि यो घटना एक घण्टाअघि मात्र भएको थियो ।

"ओछ्यान एकदमै मिलेको थियो, रवि," पेरीले अनावश्यक कुरा नगरी भन्न थालिन् । "नृप तिम्रो ओछ्यानमुनि भेटियो तर त्यसमा कुनै चाउरी परेको थिएन । उसको मृत्यु त्यहाँ भएको होइन र ?"

रविले थुक निल्यो । "म... मलाई थाहा छैन । मैले उसलाई त्यस्तै अवस्थामा देखेको थिएँ । मैले मिलिलाई आवाज सुन्न जान लागेको छु भनेको थिएँ, तर उसलाई देखेर म जड भएँ ।"

"अनि झ्याल नि ?" चार्ल्सले प्रश्न गरे । "यो खुला थियो । के नृप भित्र आउँदै थियो कि अरू कोही बाहिर जाँदै थियो ?"

"नृप... उनी 'हिउँको खेल' लाई लिएर धेरै उत्साहित थिए" रविले बिस्तारै भने । "उनले रूखहरू नजिकै कोही हिँडिरहेको देखेको सोचेका थिए । उनी त्यही कुरा पत्ता लगाउन बाहिर गए । झ्यालबाट फर्केपछि उनी फरक देखिए । उनी धेरै डराएका थिए ।"

पेरी अगाडि झुकिन् र आफ्नो गोजीबाट एउटा सानो, खुम्चिएको कागजको टुक्रा निकालिन् त्यो नृपको हातमा भेटिएको थियो । "उनले त्यो कागज समातेका थिए । यो हिसाबको पाना हो; तिम्रो ससुरा लेखनाथको व्यापारको हिसाब तर यसको छेउमा रमेशको अक्षरमा केही लेखिएको छ ।"

रविको अनुहार सेतो भयो । "रमेश... तिमीले सोचेजस्तो ऊ होइन । के उनले मलाई त्यो 'काम'को बारेमा बोलाएका थिए ? उनले मद्दत मागेका थिएनन् तर मलाई धम्की दिइरहेका थिए । उनलाई थाहा थियो कि नृपले उनको झोलाबाट त्यो कागज चोरेका थिए ।"

एक्कासि, बाहिर चर्को आवाज आयो, त्यसपछि सिसा फुटेको आवाज सुनियो ।

"चार्ल्स, बत्ती आफैँ गएको होइन है ?" पेरी उठिन्, उनको हात फायरप्लेसको छेउमा रहेको गह्रौँ लौरोतिर गयो । "कसैले हामीलाई एक-एक गरेर मार्न खोज्दै छ ।"

तल, अगाडिको ढोका, जुन भित्रबाट बन्द थियो अनि खुला थियो । भिजेको र हिउँले भरिएको पाइलाको डोब घरबाट बाहिर गएको थिएन, बरु सिधै भान्साकोठातिर लागेको थियो जहाँ हजुरबुबा र हजुरआमा पर्खिरहनुभएको थियो ।

"कागज, रवि," पेरीले त्यो टुक्रा समात्दै सोधिन्। "'१०% हिउँ' को मतलब के हो ?"

रविले कागज हेरे अनि रोए । "यो मौसम होइन, पेरी । यो सम्पत्तिको लागि एउटा गोप्य कुरा हो । नृप कुनै रमाइलोको कारणले मरेको होइन । ऊ मर्‍याे किनभने उसलाई थाहा थियो कि हामीमध्ये कसले आज राति लेखनाथलाई मार्ने योजना गर्दै छ ।"

पाहुना घरको वातावरण न्यानो पारिवारिक भेटघाटबाट डरलाग्दो चिहान जस्तो भएको थियो । हावा काठको झ्यालमा दुखेको जनावरजस्तै चिच्याइरहेको थियो र मधुरो बत्तीको प्रकाशले अध्ययन कोठाको भित्ताहरूमा पेरी र चार्ल्सको लामो र डरलाग्दो छायाँ बनाइरहेको थियो ।

"रवि," पेरीको बोली बरफजस्तै चिसो थियो, "तिमी आफ्नो आँसु पछाडि लुकिरहेका छौ । मैले देखेको, मान्छे दुई कारणले रुन्छ: दुःखले वा आफूलाई दुःखी देखाउने ठुलो चाहनाले । तिमी कुन हौ ?"

रविले हेर्‍याे, उसको आँखा रगत जस्तै रातो थियो । "तिमीले रमेशलाई चिन्दैनौ । उसले धेरै वर्षदेखि परिवारको कामलाई खाली बनाउँदै आएको छ । त्यो 'खाता' जुन नृपले फेला पारेको थियो, त्यो केवल हिसाब मात्र थिएन । त्यो हरेक घुस, हरेक चोरेको पैसा र लेखनाथका विपक्षीहरूमा भएका हरेक दुर्घटनाको विवरण थियो । नृपले यसलाई रमेशले ल्याएको झोलामा फेला पारेको थियो । उसले सोच्यो कि यो एउटा खेल हो, खजाना खोज्ने जस्तै।"

चार्ल्स ढोकाबाट पर गयो, उसको निधार खुम्चियाे । "त्यसो भए नृप प्रमाण लुकाउन बाहिर गयो ? त्यसले उसको जुत्ता र चिसो ज्याकेटमा भएको हिउँको अर्थ दिन्छ तर ऊ किन झ्यालबाट फर्कियो ? ऊ किन अगाडिको ढोकाबाट आएन ?"

"किनभने," पेरीले बिचमा भनी र टेबुलमा भएको कागजमा औँलाले थिचिन्, "उसले बाहिर कसैलाई देख्यो । झ्यालको सिसामा भएको हिलो हेर, चार्ल्स । यो खाली हिउँ होइन, यो धेरै गह्रौँ र कालो माटो हो । कसैले नृपलाई जङ्गलमा खेद्यो र नृप आफूले भेट्टाएको पहिलो खुला झ्यालबाट भित्र आयो रविको कोठामा लुक्ने आशामा तर मार्ने मान्छे छिटो थियो।"

अँध्यारोमा देखादेख

अचानक, अध्ययन कोठाको ठूलो काठको ढोका खुल्यो । रमेश होइन, तर हजुरबुबा लेखनाथ थिए । उनी धेरै बुढा देखिएका थिए, तर उनको अनुहारमा एउटा स्पष्ट विचार आयो।

"मैले सबै कुरा सुनेँ," लेखनाथले बिस्तारै भने । गडबडीको बावजुद उनको आवाज स्थिर थियो । "मैले यो परिवार विश्वासमा बनाएको थिएँ । मैले सोचेको थिएँ कि बच्चाहरू सानो हुँदा हामीले खेल्ने 'हिउँ खेलहरू' उनीहरूलाई योजना बनाउन र मिलेर काम गर्न सिकाउनका लागि हुन् । मलाई थाहा थिएन कि म खराब मान्छे हुर्काउँदै छु ।"

"लेखनाथ, भान्सामा फर्केर जानुहोस्," पेरीले चेतावनी दिइन् । "यो सुरक्षित छैन ।"

"कहीँ पनि सुरक्षित छैन, पेरी," लेखनाथले कोठामा पस्दै भने । उनले एउटा सानो चाँदीको साँचो समातेका थिए । "यसले बेसमेन्टको सेफ खोल्छ । रमेश रातभरि यसैको माग गरिरहेको छ । उसले भन्यो कि '१०% हिमपात' नातिनातिनाहरूको लागि उपहार थियो तर मलाई अब थाहा भयो यसको अर्थ के हो । यो त उसले ९०% लिएपछि बाँकी तपाईंहरूका लागि छोड्न चाहेको सम्पत्तिको भाग हो ।"

तलको भान्साबाट अचानक ठुलो आवाज आयो । राधाको चिच्याहटले मौनतालाई तोड्यो। पेरी, चार्ल्स र रवि सिँढीतिर दौडे ।

किचनको दृश्य

किचन एकदमै फोहोर थियो । पछिल्तिरको ढोका भाँचिएको थियो, जसले गर्दा भुइँमा हिउँ जमेको थियो । रमेश कोठाको बीचमा उभिरहेका थिए, उनको अनुहार रिसले रातो भएको थियो । उनले आफ्नो श्रीमती वा बच्चाहरूलाई हेरिरहेका थिएनन्, तर त्यो रित्तो ठाउँ हेरिरहेका थिए जहाँबाट भित्तामा भएको टेलिफोनको तारहरू च्यातिइएको थियो ।

"कहाँ छ ?" रमेश ठुलो स्वरले कराउन थाले । "त्यो केटासँग थियो ! मलाई थाहा छ उसँग अन्तिम पाना थियो !"

"ऊ मर्‍याे, रमेश !" फुपूले चिच्याएर भनिन्, मिलीलाई अँगालो हालेर । "तिम्रो आफ्नै छोरा मर्‍याे ! तिमी कागजको टुक्राको बारेमा सोध्दै छौ ?"

गुप्तचर कोठामा आउँदा रमेशले पेरीतर्फ हेरे । "तिमी ! तिमीलाई लाग्छ कि तिमी धेरै स्मार्ट छौ । तिमी र तिम्रा 'व्यावसायिक दिमाग'का कुराहरू । लेखनाथले मलाई कहिल्यै व्यवस्थापनलाई विश्वास नगर्नुको कारण तिमी हौ । तिमीले उसको कानमा नराम्रो कुरा हालिदियौ !"

"मैले केही भन्नु परेन रमेश" पेरी बत्तीतिर जाँदै भनिन्, उनको हातमा अझै पनि फलामको डन्डी थियो । "तिम्रो कामले आफैँ बताउँछ । तिमीले नृपलाई हिउँमा लखेट्यौ । तिमीले उसलाई रविको कोठामा थुन्यौ । तिमीले उसलाई मार्ने विचार राखेका थिएनौ, होइन र ? तिमीलाई त केवल कागज चाहिएको थियो । तर नृप छिटो थियो र ऊ धेरै डराएको थियो । झगडा हुँदा उसको टाउको खाटको खम्बामा ठोक्कियो । तिमी डरायौ र उसलाई खाटमुनि धकेल्यौ, पछि कागज भेट्टाउन सकिन्छ भन्ने सोचेर ।"

"तिमीसँग कुनै प्रमाण छैन !" रमेश हाँसे ।

"मसँग सबैभन्दा बलियो प्रमाण छ," पेरीले रमेशको खुट्टा देखाउँदै भनिन् ।

सबैजनाले तल हेरे। रमेशले घरभित्र लगाउने चप्पल लगाएका थिए, जुन भिजेका थिए । सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, उनको दाहिने चप्पलको सिलाईमा एउटा सानो र चम्किलो नीलो धागो अड्किएको थियो ।

पेरी फुपूतर्फ फर्किइन्। "के यो सत्य हो, नृपले आज नयाँ निलो ऊनीको स्वेटर लगाएको थियो ?"

फुपूले बिस्तारै टाउको हल्लाइन्, उनको अनुहार डरले सेतो भयो ।

हिउँको रङ :

"झगडाले खाटमा कुनै निशान छोडेन रमेश," पेरीले बताइन्, "किनभने त्यो भुइँमा भएको थियो । नृप तिमीसँग लड्यो। उसले तिम्रो खुट्टा समातेर तिमीलाई ढाल्न खोज्यो र त्यही वेला उसको स्वेटर तिम्रो चप्पलमा अड्कियो । तिमी आफ्नो छोराको अन्तिम क्षणको प्रमाण आफ्नो खुट्टामा टाँसेर हिँडिरहेका छौ ।"

रमेश हाँस्न थाले । त्यो खाली र डरलाग्दो आवाज थियो । "ठीक छ, मैले नै उसलाई मारेँ । ऊ कमजोर केटा थियो, उसकी आमा जस्तै तर के तिमीलाई लाग्छ कि म मात्र दोषी छु ? रवि ! यिनीहरूलाई भन ! उनीहरूलाई भन कि तीन दिनअघि मलाई गेस्ट हाउसको साँचो कसले दियो ताकि मैले तारहरू काट्न सकूँ !"

सबैजनाको आँखा रविमा पर्‍याे ।

केही बेरअघि रोइरहेका रवि अचानक चुप लागे । उनको अनुहार एकदमै शान्त भयो । उनले आफ्नो खल्तीमा हात हाले र एउटा सानो कालो चिज निकाले । त्यो बन्दुक थिएन त्यो एउटा रिमोट थियो ।

"आँधीका कारण बिजुली गएको होइन," रविले भावना नभएको स्वरमा भने । "र रमेश, मैले तिमीलाई साँचो दिएको किनभने मलाई तिमी मन पर्छ भनेर होइन । मैले त तिमीलाई यो यसकारण दिएको थिएँ किनभने मलाई थाहा थियो कि तिमी सबै दोष आफ्नो टाउकोमा लिने गरी लोभी छौ ।"

रविले बटन थिचे । बाहिर गाडीको आवाज सुनियो ।

"'हिउँ खेल' सकिएको छैन," रवि बिस्तारै बोले । "यो त अब अर्को स्तरमा जाँदै छ।"

अचानक, रविले अन्तिम मैनबत्ती निभायाे र घरलाई पूरै चिसो अँध्यारोमा डुबायो ।