Share:

धेरै मान्छे चिच्याएको आवाज सुनेर म ब्युँझिए । म मेरो आरामदायी ओछ्यानमा सुतिरहेकी थिएँ । म उठेँ र मेरा कान उत्साहमा हल्लिए। मेरो पुच्छर पनि उत्साहमा हल्लियो । म तल गएर मास्क लगाएका केही मानिसहरू घरभित्र पसेको भेटेँ।

मैले तिनीहरूलाई चिनेकी थिइनँ त्यसैले मैले तिनीहरूलाई जान भनेँ । तिनीहरू मेरो मालिक सीताभन्दा अग्ला थिए । उनीहरूले सीतालाई केही गरे र उनी भुइँमा लडिन् । उनीहरूले सीतालाई प्रहार गरेपछि उनी बेहोस भइन् । मैले उनलाई बचाउने कोसिस गरेंँ तर के गरूँ बुझ्न सकिनँ । त्यसैले रिसमा, म चिच्याएँ र तिनीहरूमध्ये एकलाई भुइँमा धकेलेँ । मैले मेरो दाँत उसको खुट्टामा खन्ने पक्का गरेँ । तर मैले अचानक दुखाइ महसुस गरेँ र मेरो आँखा बन्द गरेँ । आँखा खोल्दा अँध्यारोमा केही देख्न सकिनँ । यो अनौठो लागेपछि मैले फेरि आँखा बन्द गरेँ । जब मैले मेरो आँखा फेरि खोले, मेरो आँखामा उज्यालो चम्क्यो । मैले आवाज र केही फुटेको ठुलो आवाज सुनेँ । त्यसैबेला, मैले मेरो अगाडि एक व्यक्तिलाई देखेँ, मलाई लाग्छ कि उसले मलाई म जहाँ थिएँ त्यहाँबाट बाहिर आउन भनिरहेको थियो । म आफू एउटा सानो बक्समा रहेको पाएँ । जब म बाहिर निस्किएँ मैले म जस्तै धेरै कुकुरहरू बक्सहरूमा फसेको देखेँ ।

धेरै कुकुर चिच्याएको सुनेर म धेरै डराएको थिएँ । कोही भन्छन्, "मेरो परिवारलाई सडकमा एक्लै मद्दत गर्नुहोस्!", र कोही भन्छन्, "कृपया मलाई जान दिनुहोस्, म यसबाट बाँच्न सक्दिन !" उनीहरूको चिच्याहटले मेरो मनमा निकै डर लाग्यो ।

म तिनीहरूलाई बचाउन चाहन्थे, तर म केही सोच्न नपाएर उभिएँ । मैले सोच्नै सकिनँ । मानिसहरूले एकअर्कालाई केही भन्दै गरेको सुने र मलाई लामो हलसम्म तानेर गएँ । जब मलाई तानियो, तब मैले उनीहरूको आँखामा आतङ्क, डर, उदासी र चोट देखेँ । मलाई पनि ती सबैजस्तै खोरमा राखिएको थियो। मानिस गएपछि मेरो खोरको छेउँमा रहेको कुकुरले मलाई बोलायो । मैले उसलाई हेरेंँ ।

" तिम्रो नाम के हो ?"

उसले भन्याे, "मेरो नाम टमी हो"

"ठिक छ, तपाईंको नयाँ घरमा स्वागत छ"

"तपाईंको मतलब के हो?"

"यो कुकुर तस्करी गर्ने घर हो, यहाँबाट संसारभरका कुकुरहरू बेचिन्छन् । हरेक वर्ष एउटा विशेष कार्यक्रम हुन्छ जहाँ कुकुरहरूलाई चर्को मूल्यमा बेचिन्छ । हामी हरेक दिन सबैभन्दा राम्रो कुकुर बन्न तालिम दिन्छौँ । तर स्मार्ट मात्रै हो । कुकुरहरू  असफल हुनेहरू हराउन जान्छन्।"

म धेरै छक्क परेँ र सुत्न गएँ । भोलिपल्ट म ब्युँझिएँ, र मानिसहरूले कुकुरहरू बाहिर निकालेको मैले सुनेँ। मलाई पनि बाहिर निकालियो । मेरो छेउँमा बसेको कुकुर पनि त्यहीँ थियो । उसले एकपटक मलाई हेर्यो र मलाई बाहिर निकाल्दा सुत्यो । मैले एउटा विशाल मैदान देखे जहाँ धेरै कुकुरहरूलाई फेसन, व्यवहार, बानी र थप कुराहरूबाट तालिम दिइएको थियो । कसैले गल्ती गरे लाठीले पिट्ने गर्दथ्यो ।

मेरो पहिलो दिन एकदमै खराब थियो। मैले धेरै बुझ्न सकिनँ र धेरै पिटियो । तर केही दिनपछि बुझेँ । म त्यहाँ सबै भन्दा राम्रो कुकुर थिएँ । कम्तीमा त्यो मलाई अन्य कुकुरहरूले भनेका थिए । म त्यहाँबाट कसरी बाहिर निस्कने भनेर गोप्य रूपमा योजना बनाउँदै थिएँ । मलाई यो ठाउँबाट बाहिर निस्कनु आवश्यक थियो । कार्यक्रमको प्रतीक्षामा थिएँ ।

केही समयपछि, अन्ततः, त्यो दिन आयो, र म यो नरकबाट बाहिर निस्कन धेरै उत्साहित थिएँ । त्यो दिन सुरक्षा पनि कडा थियो । मैले मनमा रहेका योजना सबैलाई बताएँ । तिनीहरू छक्क परेर मैले तिनीहरूको आँखामा आशा देखेँ । लामो भाषणबाट कार्यक्रम सुरु भएको थियो । त्यसपछि स्टार्टअप कुकुरहरूको समूहलाई ठुलो ट्रकमा राखियो । कार्यक्रम ठुलो हलमा भएकाले बाहिर निस्कन सजिलो भएको थियो । र मानिसहरूले गोली हानेनन् किनभने तिनीहरूका ग्राहकहरूलाई मार्ने जोखिम हुनेछ।

स्टार्टअप डग साेको क्रममा हामी सबै कुकुरहरू विशाल ट्रक भित्र लुकेका थियौँ । जसरी हामी प्रदर्शन गरिएको थियो हामी सबैले दौड्यौँ । हामी दौडिएपछि सबैजना दौडन र चिच्याउन थाले । मानिसहरूले हामीलाई पछ्याइरहेका छन् । तर म साथीहरूसँगै दौडिएँ । हामी दौडेर दौडियौँ जबसम्म हामी स्पष्ट व्यस्त सहरमा पुग्यौँ । यति ठुलो सङ्ख्यामा कुकुर देखेर जताततै मानिसहरू छक्क परे । मैले कुकुरहरूलाई बाटोको बिचमा बस्न भनेँ । जब हामी पर्खिरहेका थियौँ । हामीलाई अनौठो देखिने मानिसहरूले भेट्टायौँ जसले आफूलाई "पशु बचाउने" भन्थे । म थाकेको थिएँ र निदाए । मेरो आँखा खुल्यो । म मेरा साथीहरू र नयाँ साथीहरूसँग एक ठाउँमा थिएँ । हामीले जनावरको आश्रयमा थियौँ भन्ने थाह पाएँ । मैले मेरा नयाँ र पुराना साथीहरूलाई बिदाइ गरेर दौडिएँ । मलाई त्यो ठाउँ राम्ररी थाहा थियो । सीताले मलाई भेट्टाएकी थिइन् । त्यसैले मलाई थाहा थियो हाम्रो घर यहाँबाट कहाँ छ । जब म मेरो घर पुग्छु । मैले सीतालाई मेरो घरको छेउँमा बसेको देखेँ जुन उनको शरीरको तुलनामा निकै सानो थियो । म एकपटक रोएँ । उसले पछाडि फर्केर हेरी र दौडेर मलाई अँगालो हाल्यो।

यो साँच्चै डरलाग्दो यात्रा थियो तर मैले घर फर्कने बाटो पाएँ ।