Share:

प्रकृति

उनी मौन अनुग्रहमा आफ्नो धागो बुन्छिन्

समय र स्थानको एक चित्रकला।

हावाको सास र हरियो पोशाकको साथ

तपाईंले जहिल्यै देख्नुभएकाे सबैभन्दा महान् रानी।

उनी जमेको जमिनमा हिँड्छिन्

उनको हातमा निको पार्ने रङ लिएर

क्लोरोफिलको अचानक लाली

जसरी जङ्गली फूलहरूले पहाडलाई सजाउँछन् ।

नदीहरू पग्लन्छन्, गीतकार चराहरू रुन्छन्

र जीवन आकाशलाई भेट्न माथि हेर्छ

उनी भारी खोलाहरूमा आफ्नो न्यानोपन खन्याउँछिन्

र जङ्गललाई सुनौलो किरणले नुहाउँछिन्।

उनी धुलोमा वर्षाको सुगन्ध सास फेर्छिन्

विकासको संसार, गहिरो विश्वासको

त्यसपछि बिस्तारै, बिस्तारै उनी बुढी हुन्छिन्

र, आफ्ना पातहरूलाई रातो र सुनौलो बनाउँछिन्।

समुद्रहरू उनको धड्कने नसा हुन्

उनी गर्जनमा बोल्छिन्, वर्षामा रुन्छिन्

घाटीको भुइँ, मरुभूमिको बालुवा

उनको हातमा भाग्यका रेखाहरू छन्।

उनले हाम्रो अराजकता लिन्छिन्, यसलाई पूर्ण बनाउँछिन्

दिलाउँछिन् हाम्राे आात्मालाई शान्ति

धैर्यवान् हृदय, एक भयङ्कर अँगालो

हामी उनको अनुग्रहभित्र बस्छाैँ पाहुना बनेर ।