Share:

सानी सानी पाइला टेक्दै, गोठालो खेल्थ्यौँ वनमा,

गुँड बनाएर चरा जसरी, रम्थ्यौँ हर्षको क्षणमा।

बिरालो झैँ लुकामारी, हाँसो घन्किन्थ्यो गाउँमा,

त्यो निष्कलङ्क बालापन, अझै आउँछ सपना झैँ मनमा।

माटोले बनाइन्थे घर, पानीले हुन्थ्यो खोलो,

ढुङ्गाले हुन्थ्यो राजा, र घाँस हुन्थ्यो उसको तलो।

बिना चिन्ता, बिना डर, बित्थ्यो दिन रमाइलो,

जीवन त्यो थियो सरल, र मीठो थियो बोलो।

एकपटक बास्ना आयो, पुरानो त्यो धुपको,

मन चिच्यायो हर्षले, याद आयो स्कुलको।

झ्यालबाट हेर्थ्याैँ वर्षा, कापी भिज्थ्यो रसमा,

त्यो क्षण आइहाल्छ कहिले काहीँ, रहर झैँ असमझमा।

पिङ खेल्दा आकाश छुने, सपना हुन्थ्यो निलो,

गुडिया र गाडीको संसार, लाग्थ्यो ठुलो ठुलो।

माइजूका मिठा चिउरा, हाट बजारको हिलो,

सबै याद ताजा लाग्छ, त्यो बालापनको बिलो।

समयले फेरेर लायो, उमेरको यो घडी,

तर ती यादहरूले अझै, मनमा राखेका छन् सडी।

बाल्यकालको त्यो मिठास, कहिल्यै मेटिन्न कडी,

कहिलेकाहीँ सम्झनामा झैँ, आउँछ त्यो स्मृतिको थडी।