Share:

उनी एक एक्लो आत्मा हुन्,

भिडभित्र हराएका

उनको वरिपरि हाँसो घुम्छ

जब कि उनको मौनता ठुलो स्वरमा चिच्याउँछ ।

अदृश्य पर्खालहरूले उनलाई घेरेका छन्

कहिल्यै नदेखे पनि बलियो

उनका सपनाहरू भित्र बन्द छन्

उनको जीवनको अर्थ थिएन ।

उनको मुटु भारी लाग्छ

उनको सास फेर्न ढिलो हुन्छ

अन्धकारले उनलाई पछ्याउँछ

उनी जहाँ जान्छिन् ।

कहिलेकाहीँ उनी महसुस गर्छिन्

आफूबाट टाढा,

उनको आफ्नै छाया पनि

अरू कोही जस्तो महसुस हुन्छ ।

तर एक शान्त साँझ,

एउटा सानो प्रकाश बिस्तारै देखा पर्‍यो,

उनी भित्रको कोमल आवाज

उनले सुन्न आवश्यक पर्ने शब्दहरू भन्यो ।

प्रकाश कमजोर थियो,

तर निराशा भन्दा बलियो,

यसले फुसफुसाउँदै भन्यो, “यो अन्त्य होइन,

तिमी अझै यहाँ छौ।"

अब उनी अगाडि बढ्छिन्,

उनको छेउमा अझै पीडा लिएर

त्यो सानो प्रकाशलाई समातेर

उज्यालो जीवन खोज्दै ।