Share:

एकलव्य धेरै राम्रो कथाको पुस्तक हो। रोशन पोखरेलको लेखन र सिमित श्रेष्ठले चित्रण गरेका हुन् । यस पुस्तकको मुख्य पात्र महाभारतको अति आवश्यक चरित्र हो। यस पुस्तकको अर्थ छ जुन यो हो कि जे पनि सम्भव छ, तपाईलाई मात्र चासो चाहिन्छ। राम्रो चरित्र एकलव्य हो किनभने उहाँ कसैको सहयोग बिना महान् धनुर्धारी बन्नु भयो। उनले ड्रडलाई आफ्नो मालिक ठान्थे तर ड्रड उनको मालिक थिएन। आफ्नो मालिकको लागि उसले आफ्नो औंला पनि काट्यो। उहाँ आफ्नो सपनाको लागि यति महत्वाकांक्षी हुनुहुन्थ्यो कि उहाँ आफ्नो औंला बिना पनि एक धेरै राम्रो धनुर्धारी बने। कथा सुरु हुन्छ जब एक केटा रुँदै आफ्नो बुबा तिर दौडन्छ, केटाले आफ्नो धनु भाँचिएको भन्छ र आफ्नो बुबालाई ठीक गर्न भन्छ। केटाको नाम अभया हो र ऊ धेरै राम्रो धनुर्धारी बन्न चाहन्छ। ऊ तल्लो जातको हो तर पनि धनुर्धारी बन्न चाहन्छ । एक दिन अभयाकी आमा अभयालाई खोज्दै थिइन् । उनले अभयाको नाम स्ट्रिम गरिरहेकी थिइन् तर पनि उनले अभयालाई भेट्टाउन सकेनन्। उनी अभयाको साथीको घरमा गइन् र त्यसपछि अभयाको साथी जसको नाम कृष्ण हो उसले भन्यो । आज बिहान अभय हामीसँगै जंगलमा थिए र उनी जङ्गल भित्र धेरै गहिरो गएका थिए किनभने उसले एउटा मृग देख्यो र त्यसको पछि दौड्यो। हामीले उसलाई नजानु भन्यौं तर उसले सुनेन र त्यसपछि म र राम जङ्गलबाट निस्केर खेल्यौं। त्यसयता मैले अभयालाई देखेको छैन । त्यसपछि अभयाकी आमा दौडेर जङ्गलमा पुगिन् र अभयाको नाम चिच्याइन् । उनलाई देख्ने पुरुषहरूले अभयाको बुबालाई बोलाए र त्यसपछि ती सज्जनहरूले समूहमा अभयालाई खोज्न थाले। त्यसपछि एक समूहले उसलाई आफ्नो धनु बोकेर सुतिरहेको भेट्टायो र त्यसपछि ऊ ब्युँझियो र भन्यो कि म मृगको पछि दौडें तर पछि हिरण भाग्यो र म थाकेको थिए त्यसैले म सुतेँ तर म सुते। तब एक जनाले तिमिलाई भय लागेन सोधे। तब अभयाले भय कास्तो भय, म त योद्धा होद्धा मलाई के भय भन्नुभयो। छेत्रीले मात्र धनुर्विद्या गर्ने भएकाले उनका बुबा डराए । त्यसपछि अर्को दिन उसको बुबा र अभया खाना खाइरहेका थिए तर तिनीहरूले आवाज सुने र बाहिर गए त्यहाँ एउटा बाघ थियो र सबै डराएपछि अभयाले उसको घाँटीमा धनुष हाने तर बाघलाई झनै रिस उठ्यो त्यसैले उसले आफ्नो मुखमा बाछो लिएर गयो। अभय बाघको पछि लागे तर बाघ फरार भयो । त्यसपछि एक धेरै वृद्ध व्यक्तिले अभयालाई गुरु खोज्न आग्रह गरे र भने कि यदि अभयाले गुरु भेट्टाए भने ऊ राम्रो धनुर्धारी बन्न सक्छ। त्यसपछि अभय र उनका बुबा सबैभन्दा ठूलो धनुर्धारी भएको ठाउँमा गए। त्यो धनुर्धारीको नाम द्रोड हो, उहाँ उत्तम धनुर्धारी हुनुहुन्थ्यो र देवताहरूले पनि उसलाई सजिलै हराउन सक्दैनन्। अभय र उनका बुबा त्यहाँ गएपछि द्रोडले भिल्ल जातिको माझमा सिकाउन नसक्ने बताए । त्यसपछि अभयाले भने कि उनी राम्रो धनुर्धारी नभएसम्म यो नदी पार गर्नेछैनन्। त्यसैले उसले अभ्यास गर्न थाल्यो र केहि महिना पछि उनी धेरै राम्रो धनुर्धारी बने र अहिले उनलाई अकलव्य भनिन्छ। त्यसपछि एक दिन उसले कोलाहल सुने र त्यहाँ गएर बाघले एक वृद्धलाई आक्रमण गरेको देख्यो। उसले बाघको घाँटीमा बाण हाने र बाघ ढल्यो। त्यसपछि अकलव्यले केही आयुर्वेद लगाएर वृद्धको उपचार गरे। एक दिन अकलव्यले एउटा धेरै ठूलो सर्पले आफूमाथि आक्रमण गरिरहेको भेट्टाए र त्यसपछि धेरै लामो लडाइँ गरेर अकलव्यले विशेष धनुले सर्पलाई मारे। एक दिन अकलव्य अभ्यास गरिरहेको बेला उनले पहाडको ५ वटा किनार देखे र त्यहाँ गए । उनले एक रच्छ्यस भेट्टाए र त्यसपछि अकलव्यले राक्षसलाई मारेर केही विशेष बाणहरू प्राप्त गरे। एक दिन जब द्रोड आफ्ना विद्यार्थीहरूलाई नदीमा लैजाँदै थिए, उनले कुकुर भुकिरहेको देखे। केही समय पछि जब कुकुर आयो त्यहाँ एउटा तीर थियो जसले कुकुरको मुख पूर्ण रूपमा बन्द गरेको थियो र कुकुरको रगत बगिरहेको थिएन। यो को हो भनेर देखेर द्रोड चकित भए र त्यहाँ गएपछि उनले अक्लव्यलाई अभ्यास गरिरहेको देखे र त्यसपछि द्रोडले उनलाई के गर्न सकिन्छ भनेर देखाउन भने र अकलव्यले आफ्ना सबै विशेष बाणहरू देखाए। त्यसपछि द्रोडले उनलाई आफ्ना विद्यार्थीहरूसँग लड्न भने र अकलव्यले उनीहरूमध्ये प्रत्येकलाई कुटपिट गरे। त्यसपछि द्रोडले सोचे कि यदि अकलव्य बलियो भयो भने उसले आफ्ना प्रत्येक विद्यार्थीलाई फेरि जित्नेछ। त्यसैले द्रोडले गुरुदक्षिडा मागे र द्रोडले अकलव्यको औंला चाहियो भने अकलव्यले औँला काटिदिए । त्यसपछि केही गहन अभ्यास पछि अकलव्यले आफ्नो औंला बिना नै पहिले जस्तै धनु प्रयोग गर्न सक्षम भए। त्यसपछि एक दिन उसले एक वृद्ध मानिसलाई देख्यो र ऊसँग कुरा गर्यो र त्यो वृद्धले द्रोडको अपमान गरे त्यसैले अकलव्यले उसलाई तीर हान्न थाले। अकलव्य नराम्ररी हार्यो तर हारपछि त्यो वृद्धले अकलव्यको धनुषलाई धेरै राम्रो धनुमा परिणत गर्यो। त्यसपछि एक दिन उसलाई हात्तीमा सवार एक व्यक्तिले आक्रमण गर्यो र उसले तिनीहरूलाई पनि पराजित गर्यो र त्यसपछि अकलव्य आफ्नो घर गए। यस पुस्तकको खराब चरित्र द्रोड हो किनभने उसले आफ्ना विद्यार्थीहरूलाई जितोस् भन्ने चाहना थियो त्यसैले उसले अकलव्यलाई आफ्नो औंला काट्न भन्यो। म यो पुस्तकलाई सबैले सम्झन सक्ने कुरा गर्न चाहने मानिसहरूलाई सिफारिस गर्नेछु।