Share:

सुशान्तको परीक्षा तयारी

एका बिहानै आमाको आवाज आउँछ, “ए सुशान्ते! बिहान भइसक्यो, छिटो उठेर पढ्न थाल त।” सुशान्त झसङ्ग ब्युझिन्छ र मोबाइल खोल्छ। उसको ध्यान मोबाइल खोल्ने बित्तिकै समयमा गयो, भर्खर छ बजेको रहेछ। उसले मनमनै सोच्छ, “भर्खर त छ बजेको रहेछ। अहिले नै के उठ्नु, बरु आधा घण्टा सुत्छु अनि चियासिया खाएर साढे सात बजेदेखि पढ्न थाल्नुपर्ला।” त्यसपछि ऊ एकछिन निदाउँछ ।

एकछिनपछि फेरि आमाको चर्को आवाज आउँछ, “हे भगवान, आठ बज्न लागिसकेछ, यो बच्चा कहिले उठ्ने हो। ओ सुशान्ते, छिटो उठ।” सुशान्त बिस्तारै ब्युझन्छ र “हुन्छ, उठे उठे” भन्छ। ऊ फेरि मोबाइल खोल्छ र दसपन्ध्र मिनेट मोबाइल हेरेर उठ्छ। त्यसपछि ऊ मुख धोएर भान्सा कोठामा जान्छ। आमाले उसलाई सुनाइहाल्नुभयो, “महाराज साहेब पधारिस्यो, लिनुस चिया पिउनुस। भोलिदेखि परीक्षा छ रे, महाराजको पढ्नेमा सुरसार नै छैन।” सुशान्त केही नबोली मोबाइल चलाउँदै चिया पिउँछ र आफ्नो कोठामा फर्कन्छ।

ऊ पढ्नका लागि सबै सामग्रीहरू तयार पारेर पढ्न बस्छ। उसले गणितका प्रश्नहरू अभ्यास गर्न सुरु गर्छ। “टिन! टिन! टिन!” उसले फोन उठाउँछ, “हेलो ओ, आज त महिनाको पहिलो दिन पो रहेछ, फ्रि फायरमा नयाँ उपहार पाउँछ नि, छिटो गेममा आऊ।” ऊ पढ्नुपर्ने कुरा बिर्सेर मोबाइलमा खेल्न जान्छ। खेल्दा खेल्दै उसलाई समय बितेको पत्तै पाएन। ऊ चुपचाप भएर खेलेको हुनाले आज त आमाले पनि पढिरहेको होला भनेर हेर्न आउनुभएन । एकछिनपछि उसको ध्यान समयमा गयो । “ओहो, दस पो बज्न लागिसकेछ, एकछिन खेल्छु सोचेको त।” त्यसपछि उसले फेरि मोबाइल राखेर पढ्न थाल्छ। बिस्तारै उसलाई मनमनै भोलिको गणितको परीक्षाले सताउँछ। ऊ अब मन लगाएर पढ्न थाल्छ।

त्यसपछि फेरि आमाको आवाज भान्साबाट आउँछ, “सुशान्त बाबु, खाना खान आऊ त पहिला।” भर्खर एकछिन राम्ररी पढ्न थालेको सुशान्तलाई पढाइ छोडेर खाने मन लागेन। आमालाई उसले कोठाबाटै चिच्याउँदै नखाने भन्छ। त्यो सुनेर आमा कोठामा आउनुभयो, “किन नखाने नि बाबु ?” सुशान्तले “पढ्दै छु, पछि खाम्ला” भनेर जवाफ फर्कायो । त्यसपछि आमाले उसलाई सम्झाउँदै भन्नुहुन्छ, “पहिला खाऊ अनि पढ। तिमीसँग दिनभरि समय छँदै छ नि।” उसले आमाको कुरा सुन्छ र खाना खाएर आउँछ।

खाएर आएपछि फेरि उसलाई “एकछिन आराम गरूँ अनि पढ्छु” भनेर ऊ खाटमा पल्टन्छ र मोबाइलमा साथीसँग गफ गर्न थाल्छ। गफ गर्दा गर्दै उसको आँखा भारी भयो। “पाँच मिनेट मात्र आँखा चिम्लिन्छु” भनेर ऊ निदायो। ऊ कति बेर मस्तले निदायो ऊ आफैले पत्तो पाएन। कोठा हेर्दा अँध्यारो भइसक्यो। झ्यालबाट बाहिर हेर्दा साँझ परिसकेको रहेछ भनेर उसले पत्तो पायो।

“ओहो! यति बेर समय खर्च भइसक्यो”, उसको मन डरले भारी भयो। भोलि बिहान गणितको परीक्षा थियो, उसले दिनभर केही पढेको थिएन। उसलाई पछुतो महसुस हुन्छ र “म जहिले यस्तै गर्छु” भनेर आफैँलाई दोष दिन थाल्छ। त्यतिकैमा आमाको आवाज आउँछ, “बाबु उठिस् ?, बेलुकाको खाना तयार हुँदै छ।” उनको आवाजमा माया र चिन्ता मिसिएको थियो।

त्यसपछि सुशान्त उठ्छ र मोबाइल स्विच अफ गरेर पढ्न बस्छ। गणितको किताब खोल्दा उसले डरलाग्दा सूत्रहरू देख्छ। उसलाई झन् डर लाग्छ र केही बेर उसको दिमाग नै चलेन। “अब त ढिला भइसक्यो” भन्दै ऊ चिन्ता लिन थाल्यो तर एकछिन सोचेपछि उसले आफैँलाई हौसला प्रदान गर्‍यो, “जति समय बाँकी छ, राम्ररी पढ्छु र परीक्षामा जति सक्छु प्रयास गर्ने छु।” उसले किताब पल्टाउँछ र पहिलो प्रश्न गर्न खोज्छ। गलत हुन्छ। फेरि प्रयास गर्छ, गलत नै हुन्छ। त्यही पनि ऊ प्रयास गरिरहन्छ र बिस्तारै उसको मनोबल बलियो हुन्छ।

त्यही बेला आमा आउनुहुन्छ र प्रश्न गर्नुहुन्छ, “बाबु खाना खाने हैन ?” सुशान्तले पढ्दै भन्छ, “मामु आज यहीँ ल्याइदिनु न, पढ्दै खान्छु।” आमाले गाली गर्न सट्टा मुस्कुराएर खाना राखिदिनुभयो। त्यो मुस्कानले उसको हौसला झन् बलियो भयो। रात ढल्दै गयो र ऊ पढ्दै गयो। धेरै नै राति भएपछि उसले किताब पन्छायो र मोबाइल खोल्यो। यो पालि उसले गेम खेल्न वा साथीसँग बोल्न होइन, अलार्म लगाउन मोबाइल खोलेको थियो। आजको दिनले उसलाई सिकायो कि परीक्षाको तयारी भनेको किताबका प्रश्नसँग मात्र होइन, आफ्नो आलस्य र मनोबलसँगको लडाइँ पनि हो।