Share:

पात्रहरू:

प्राप्य - वेदान्तको साथी

वेदान्त - प्राप्यको साथी

स्थान: विद्यालयको खेलमैदान

(दुवै साथीहरू खेलमैदानको कुनामा भेटिन्छन्। पृष्ठभूमिमा अरू विद्यार्थीहरू खेलिरहेका छन्। हल्का हावा चलिरहेको छ।)

प्राप्य: (मुस्कुराउँदै) नमस्ते वेदान्त, के छ त हालखबर?

वेदान्त: नमस्ते प्राप्य, ठिकै छ। तिमीलाई भने के छ?

प्राप्य: मलाई पनि ठिकै छ। तर आज मलाई एउटा कुरा सोध्नु छ — तिमीलाई सबैभन्दा मनपर्ने खानेकुरा के हो?

वेदान्त: (सोच्दै) अं… मलाई त धेरै खानेकुरा मनपर्छ।

प्राप्य: त्यसमा पनि एउटा त भन्नै पर्छ नि।

वेदान्त: म… म… ढिँडो!

प्राप्य: (खुसी हुँदै) अरे, मलाई पनि ढिँडो मन पर्छ। कहिले बनाउने सिकाउँछौ त?

वेदान्त: (अलमलिँदै) अं… अं… मलाई बनाउने त खासै आउँदैन।

प्राप्य: (हाँस्दै) ल, मन त सबैको हुन्छ, बनाउन भने थोरैले आउँछ।

वेदान्त: हैन, तिमी ठट्टा गर्छौ है?

प्राप्य: होइन, गम्भीर छु।

वेदान्त: ल, सुन्न चाहन्छु तिम्रो कुरा।

प्राप्य: मलाई नेपाली परिकार धेरै मनपर्छ, ढिँडो त त्यसको राजा जस्तो हो।

वेदान्त: (मुट्ठी कसेर) हो नि, सही भन्यौ।

प्राप्य: अब तिमीले ढिँडो बनाउन सिक्यौ भने, म तिमीलाई १० मिनेटमै बनाउन चुनौती दिन्छु।

वेदान्त: (हाँस्दै) ठिक छ, म पनि तिमीलाई नेपाली परिकार बनाउन सिकाउँछु।

प्राप्य: बल्ल बुझ्यौ है। अनि अर्को पटक एउटा विशेष नेपाली खाना बनाउने दिन राखौँला।

(दुवै हाँस्छन् र कक्षातर्फ हिँड्न लाग्छन्।)

वेदान्त: ल, अब कक्षामा जाऔँ, नत्र गुरुमाबाट गाली खानुपर्ला।

प्राप्य: ठिक छ, जाऔँ।

(दुवै कक्षातर्फ लाग्छन्।)

धन्यवाद!!!