Share:

बिहानको चिसो हावासँगै

ऊ पसिना बगाउन निस्कन्छ,

सपनालाई काँधमा बोकेर

दिनभरि सङ्घर्ष गर्छ ।

तर, साँझ फर्कँदा

उसको हात अझै खाली हुन्छ ।

उता,

कसैका लागि सफलता

जन्मसँगै आउने विरासत हुन्छ,

सुनौलो ढोकाहरू

पहिल्यै खुला राखिएका हुन्छन् ।

उनीहरू दौड सुरु हुनुअघि नै

तीन कदम अगाडि उभिएका हुन्छन् ।

यहाँ कसैले रातभर जागेर

भोलिको आशा सिलाउँछ,

आफ्नो भोक लुकाएर

परिवारको मुस्कान बचाउँछ ।

तर, संसारले अक्सर

परिश्रमभन्दा पैसा चिन्छ ।

कति विडम्बना छ

एक जनाको पसिनाले

माटो भिजिरहन्छ,

अर्कोको भाग्यलाई भने

कहिल्यै धुलोले छोड्दैन ।

तर पनि मानिसहरू

सपना देख्न छोड्दैनन्,

किनकि आशा नै

गरिबको अन्तिम सम्पत्ति हो ।

सायद यही आशाले

थाकेका हातलाई फेरि उठाउँछ,

र भोलिको घामतिर

फेरि एकपटक हिँड्न सिकाउँछ ।