Share:

वफादार कुकुर भैरेको बलिदान

एक सानो नेपाली गाउँमा राम नामको एउटा जवान केटा बस्थ्यो। उसको सबैभन्दा नजिकको साथी थियो उसको वफादार कुकुर । जसको नाम भैरे थियो। भैरे सधैँ रामसँगै हुन्थ्यो—चाहे ऊ खेतमा काम गर्दा होस् वा गाउँको छेउमा खेल्दा होस्। रामलाई जङ्गलमा घुम्न निकै मन पर्थ्यो, किनकि त्यहाँका हरिया रुखहरू, चिसो हावा र रहस्यमय आवाजहरूले उसलाई आकर्षित गर्थे। एक दिन रामले जङ्गलको गहिराइमा गएर नयाँ साहसिक अनुभव गर्ने विचार गर्‍यो। ऊ भैरेलाई पनि साथमा लिएर जङ्गलतिर हिँड्यो। जङ्गलमा प्रवेश गरेपछि उनीहरूले ठुला–ठुला रुखहरूका बिचबाट बाटो बनाउँदै अघि बढे। सूर्यका किरणहरू रुखका पातहरूबाट छिरेर जमिनमा सुन्दर आकृति बनाइरहेका थिए, र चराहरूको चिरबिरले वातावरणलाई अझ जीवन्त बनाइरहेको थियो। राम खुसी हुँदै भन्थ्यो, “भैरे, यो जङ्गलमा कति राम्रा चीजहरू छन् ! हामीले यसलाई राम्रोसँग अन्वेषण गर्नुपर्छ।” भैरेले पनि खुसी हुँदै पुच्छर हल्लाउँदै उसलाई पछ्याइरह्यो । तर जङ्गलको गहिराइमा पुग्दा उनीहरूले एउटा अनौठो आवाज सुने, जसले उनीहरूलाई सतर्क बनायो। अचानक एउटा जङ्गली बाघ उनीहरूको अगाडि आयो। उसका आँखाहरू क्रोधले रातो भएका थिए र दाँतहरू चम्किरहेका थिए। राम डरले थरथर काँप्न थाल्यो। ऊ भाग्न खोज्यो, तर उसका खुट्टा जमिनमै अड्किए। त्यही बेला भैरेले रामलाई बचाउँन आफूलाई बाघको अगाडि उभ्यायो र जोरले भुक्न थाल्यो। बाघले भैरेमाथि आक्रमण गर्‍यो, तर भैरेले बहादुरीका साथ सामना गर्‍यो। उसले बाघको टाउकोतिर टोक्न खोज्यो, तर बाघ धेरै बलियो थियो। राम चिच्याउँदै भन्यो, “भैरे, भाग! मलाई छोड!” तर भैरेले सुनेन। ऊ रामलाई बचाउँन आफ्नो जीवन दाउमा लगाइरहेको थियो। लडाइँको क्रममा भैरे घाइते भयो। उसको शरीरबाट रगत बग्न थाल्यो, तर अन्ततः उसले बाघलाई पछि हट्न बाध्य बनायो। बाघ डराएर जङ्गलको गहिराइतिर भाग्यो। राम दौडेर भैरेकहाँ पुग्यो। उसले भैरेलाई अँगालो हाल्यो, तर भैरेको सास कमजोर भइसकेको थियो। भैरेले अन्तिम पटक रामको अनुहारतिर हेर्‍यो, हल्का पुच्छर हल्लायो र बिस्तारै आँखा बन्द गर्‍यो। राम रोएर चिच्याउँदै भन्यो, “भैरे, तिमीले मलाई बचाउँन आफ्नै जीवन बलिदान दियौ। म तिमीलाई कहिल्यै बिर्सने छैन। रामले भैरेलाई जङ्गलको एउटा सुन्दर ठाउँमा गाड्यो र भारी मन लिएर घर फर्कियो। गाउँमा पुगेर उसले सबैलाई यो घटनाबारे सुनायो। गाउँका मानिसहरूले भैरेलाई बहादुर र वफादार कुकुरका रूपमा सम्मान गरे। त्यसपछि रामले जङ्गलमा घुम्न त छोडेन, तर सधैँ सतर्क रहन थाल्यो। भैरेको सम्झनामा उसले एउटा सानो स्मृतिस्थल पनि बनायो। ऊ गाउँका बच्चाहरूलाई भैरेको कथा सुनाउँथ्यो, जसबाट उनीहरूले वफादारी र बहादुरीको पाठ सिक्थे। वर्षौँपछि पनि रामले भैरेलाई सम्झँदा उसका आँखा रसाउँथे। ऊ कहिलेकाहीँ जङ्गलमा गएर भैरेको समाधिमा फूल चढाउँथ्यो। भैरेको बलिदानले रामको जीवनमा गहिरो प्रभाव पारेको थियो, र ऊ सधैँ आफ्नो प्रिय साथीप्रति कृतज्ञ रह्यो।