(आज कक्षा सातका केही विद्यार्थीहरू वनभोज खान गएका छन् । र ऋषि, शिव, विमला, राहिम र अनुष्का वनभोज खाएर आएको ठाउँको कुरागर्दै छन् ।
ऋषि - आहा कति राम्रो ठाउँ।)
विमला - के छ साथीहरू आज त निकै रमाइलाे लागेकाे छ नि है, ठाउँ पनि निकै रमाइलाे रहेछ ।
शिव - हाे नि चारैतिर हरियाली, खाेलानालाकाे कलकल ध्वनि, म त कताकता प्रकृतिकाे यही काखमा हराउँछु जस्तै लाग्छ ।
ऋषि - यतिमात्र हाे र साथीहरू? नेपालमा धेरै छन् यस्ता ठाउँ छन् । योभन्दा रमाइला रमाइला ठाउँ पनि छन।
शिव - म पनि नेपालमा नै हो तर पोखराको डेबिट फल र फेवा तालकाे पानीमा देखिने हिमालले त मेरो पनि मन नै छोयो।
अनुष्का- गोदावरीको बाटाेनिरकाे बगैँचाकाे झरना र सानो ताल पनि के कम छ र ।
ऋषि - नुवाकोटको दरबार पनि अति नै सुन्दर छ नि ।
विमला - बज्र बाराही मन्दिर वरिपरिकाे ठाउँले पनि हामी सबैकाे मन आनन्दित पार्दछ नि !
सर - ओहो तिमीहरू लाई त कति थाहा रहेछ नि अझै भनन सबै साथीहरूले सुनिरहेका छन।
ऋषि - हुन्छ नि सर ।
शिव - आ मलाई पनि नमोबुद्ध को पर्वतबाट काठमाडौं हेर्दा मजा आउँछ।
अनुष्का - चोभार पहाडको मञ्जुश्री गुफा र टौदह पनि घुम्न रमाइलाे हुन्छ।
ऋषि - आहा! तिमी दुई नेपालमा धेरै न बसे पनि कति थाहा रहेछ।
विमला - भक्तपुरको साँगाको शिव मूर्ति जुन दुई पहाडकाे बिचमा छ, त्याे पनि अत्यन्त सुन्दर रहेकाे छ । त्यहाँ त पर्यटककाे भिँड नै लाग्छ । ।
अनुष्काः ओहाे कुरा गर्दागर्दै भाेक पाे लाग्न थाल्याे ।
सबैजनाः हाे, हाे सबैजना खाना खान जानुपर्छ ।
( सबै जना खाना खान जान्छन्। )
